Tálknafjörður

Ég heimsótti Tálknafjörð um síðustu helgi. Það var bæjarhátíð og fólk skemmti sér, heimamenn, brottfluttir og ferðamenn. Börn og gamalmenni og allt þar á milli. Kvenfélagið með kaffi og rjómavöfflur. Björgunarsveitin grillaði lambakjöt og steinbít í kvöldsól. Þessi hátíð var eins og blanda af ættarmóti og sautjánda júní. Verður ekki betra.

Tálknafjörður er fallegt pláss, veðursældin leynir sér ekki á gróðrinum og Sunnlendingurinn kunni að meta að fjöllin halda sig í hæfilegri fjarlægð. Heppnir eru þeir líka að hafa heitt vatn. Þessvegna hafa þeir átt sundlaug áratugum saman og þar ku öll sýslan að hafa lært að synda hér áður. Pollurinn var líka draumur. Mér fannst merkilegt að það er ekki hverabragð af heita vatninu þeirra.

Ég skoðaði allar göturnar í bænum, bryggjuna, gamalt fiskvinnsluhús með mörgum spennandi vélum á hlaðinu, fiskikör í stæðum, báta, gullströnd, drápskríur, hundahreinsunarkofa (aflagðan), þroskuð aðalbláber (blá og svört), kirkjuna í Stóra-Laugardal, kaupfélagið, Pollinn, Hópið, Dunhaga, sundlaugina, íþróttahúsið, álfastein, nýju kirkjuna, Villimey og allar fallegu ljósmyndirnar hennar.

Saltað hrossakjöt

Í þessum tveimur ferðum sem ég hef farið á Vestfirði, sunnanverða, hef ég ekki séð einn einasta hest. Um helgina var ég á Tálknafirði og hélt um stund að skýringin væri fundin. Þar fyrir utan hvert hús voru saltkjötstunnur og mér datt í hug að Tálknfirðingar hefðu saltað öll vestfirsk hross oní tunnur sínar.

Svo reyndist ekki vera. Á Tálknafirði eru menn komnir á æðra stig í flokkun sorps en að ég taldi að þekktist á Íslandi. Tálknfirðingar setja lífrænt sorp í þessar tunnur, sem sveitarfélagið sér um losun á. Úr þessu verður molta. Svona hefur þetta víst verið í áraraðir eftir því sem mínir heimildarmenn segja.

Hvenær skyldi þetta þykja mögulegt í henni Reykjavík.

Hagstofan segir að það séu tæplega 900 hross á Vestfjörðum. Sama heimild segir að þar sé ekki eitt einasta svín.

Ekkert skilti, engin hætta.

Myndin er af ítarlegu viðvörunarskilti við Pollinn á Tálknafirði. Dásamlega friðsæll staður. Þarna eru þrír heitir pottar útí guðsgrænni náttúrunni, ekki mjög uggvænlegir að sjá. Tálknfirðingar töldu það þó ekki eftir sér að setja upp skilti. Enter at own risk.

Mér varð hugsað til frétta frá Vík. "Ólíðandi með öllu að ekki séu viðvörunarskilti við Reynisfjöru". Hætta - Danger - Gefahr. Þér getið drukknað í sjónum. No swimming. Kannski einhver myndi hætta við að hætta sér. Landeigandinn að hugsa um að loka svæðinu, verði hann krafinn um viðvörunarskiltið. Hann setur upp annað skilti: Aðgangur bannaður.

Það er upplifun að standa í Reynisfjöru. Brimið er hamslaust, ofbeldisfullt og ógnandi. Eftirminnilegast finnst mér hljóðið, sífelldur þungur dynur úr iðrum jarðar. Þarna þarf ekkert skilti. Skilaboðin eru skýr.

Víkmýringar fara sér ekki að voða í Reynisfjöru. Tungnamenn stinga ekki lúkunum oní Geysi í Haukadal. Auðvitað á að reisa óþörf skilti til aflestrar fyrir aðkomumenn. Landeigandinn, ferðaskrifstofan, leiðsögumaðurinn, allir geta bent á skiltið ef eitthvað fer úrskeiðis.