Í Norðurárdal

Ég útvíkkaði reynsluheim minn um helgina, skaut af loftriffli og ók fjórhjóli. Meiri vitleysan annars að kalla það hjól sem ekki er hjólað á. Fjórhjól er frekar grófgert ökutæki sem lætur ekki vel að (minni) stjórn og mér fannst eins og það væri tiltölulega auðvelt að drepa sig á því. Það er góð skemmtun að hristast á fjórhjóli.

Í ljós kom að ég er nokkuð skotfim. Ég gat hitt það sem ég miðaði á, reyndar af mjög stuttu færi. Nú langar mig að skjóta af alvörubyssu, en er ekki búin að gera það upp við mig hverju ég vil beina henni að. Helst engu lifandi. Ég er í hópi þeirra sem borða kjöt en vil að aðrir fremji morðið.

Ekill

Einkabarnið fékk bílpróf síðdegis í gær. Það hefur haft áhrif á líf okkar. Innan við sólarhring síðar hefur hann mátt aka móður sinni alls þrjár ferðir milli staða undir áhrifum.

Díana prinsessa sagði um syni sína að þeir væru "the heir and the spare". Ég sagði mínum að hann yrði að aka gætilega því ég ætti ekkert varabarn. Hann sagði að ég gæti sjálf farið varlega, ekki ætti hann varamóður.

Núna standa yfir viðræður um hvað "við" eigum að gera við bílinn "okkar".

Stál og hnífur

Þetta hefur mig alltaf langað til að geta:

Að stála hníf þannig að ekki festi auga á.
Að blístra ærandi hátt með því að setja tvo putta í munninn.
Að bakka með kerru.
Að opna gos- eða bjórflösku með annarri.

Einusinni langaði mig til að geta staðið á höndum, en mig dreymir ekki lengur um það.

Gegnum holt og hæðir

Þegar ég var á beinum kafla á leiðinni í vinnuna í morgun notaði ég tækifærið og speglaði mig aðeins í baksýnisspeglinum til að athuga hvort ásjónan þyldi örugglega dagsins ljós. Þá sá ég merkilega skýrt tvö auka augu í enninu á mér, nánar tiltekið í toppnum. Þarfnast nánari skoðunar.