Ég merki fé

Markavörður í Árnessýslu hefur samþykkt umsókn mína um fjármark og framvegis verður fé mitt markað þannig: Hvatt hægra og tvírifað í heilt vinstra. Nafn mitt mun birtast á prenti í næstu markaskrá Árnessýslu.

Hvatt þýðir að eiginlega er eyrað látið enda í oddi. Tvírifað í heilt eru tvær samsíða lóðréttar rifur oní eyrað. Ég er fegin að markið mitt er ekki með neinu til hægri eða vinstri af því það er ekki mín sterka hlið að þekkja hægri frá vinstri og allra síst á kind.

Ef einhver finnur sauðkind með þessu marki þá á ég hana. Ég ætla í réttirnar um næstu helgi að leita.

Ærlýsing

Það var stórviðburður í mínu lífi þegar föðurafi minn, hann stóri Páll í Dalbæ, gaf mér lamb, þá var ég sennilega sex ára. Hosa var ærin kölluð og móðurafi minn, Emil í Gröf, tók að sér að skaffa henni fæði og húsnæði.

Hosa var svartbotnótt, með hvíta bringu, hvítar hosur og hvíta blesu. Hornin voru svört og beindust fremur aftur en út til hliðanna. Hún var háfætt, mjóslegin og kvik í hreyfingum. Ég get séð andlitið á henni fyrir mér. Hosa var stygg og tortryggði allar mannskepnur. Mikið reyndi ég að vingast við hana en það var alveg árangurslaust. Hún vildi aldrei tala við mig. Þegar hún var nýborin var hún sérstaklega illskeytt. Þá fnæsti hún og stappaði niður framlöppunum þegar ég reyndi að nálgast lömbin og ég þorði ekki inní króna til hennar af ótta við að verað stönguð í hel.

Þrátt fyrir þetta var ég stolt af Hosu minni, vissi að ástæðan fyrir stórlyndi hennar var að hún var forystukind og það var gegn hennar eðli að láta kjassa sig eins og hvert annað gæludýr, þó hinar rollurnar létu sér það vel líka. Auðvitað fór hún alltaf fyrir sínum hópi. Það virtist fullkomin samstaða um það, aldrei fór nein fram úr henni. Hosa gekk alltaf með höfuðið reist og skimaði í kringum sig. Ef maður horfði á hana þá horfði hún á móti.

Frjósemina vantaði ekki, ævinlega var hún tvílemd og mjólkaði sínum lömbum afburðavel. Hæglega hefðu getað gengið undir henni þrjú lömb. Lömbin voru alltaf þrælvæn og urðu vitaskuld að kjöti á haustin. Oftast voru skrokkarnir 18-20 kg hvor. Andvirði þeirra fór á bankareikning minn við Búnaðarbankann í Hveragerði. Þegar ég var 12 ára keypti ég tekkskrifborð, íslenska framleiðslu, sem kostaði nokkurnveginn alla innistæðu þess reiknings. Það er örugglega dýrasti lausafjármunur sem ég hef á ævinni keypt.

Hosa á enga afkomendur, sem er synd, því hún var stólpagripur. Myndin er ekki af henni en hún var ekki ósvipuð þeirri til hægri.

Sem betur fer er enn til forystufé á Íslandi, svo er bændum fyrir að þakka. Þessar skepnur eru einstakar í heiminum og eru ekkert minna en þjóðargersemar sem ber að virða og varðveita. Skömm okkar verður mikil ef það misferst. Það er til þjóðarblóm, meira að segja þjóðarfjall, en vantar sárlega þjóðardýr. Það væri í góðu samræmi við opinbera sjálfsmynd Íslendinga að samsama sig forystusauðum, betra þjóðardýr væri vandfundið.

Ávöxtun

Dráttarvextir í lýðveldinu hafa verið 26,5 af hundraði frá 1. júlí. Verst að enginn er í vanskilum við mig. Í þessari tilkynningu er tekið fram að grunnur dráttarvaxta sé 15,5% og vanefndaálag 11,0%. Næst þegar ég kaupi eitthvað dýrt á fimmþúsundkall, ætla ég að lina þjáningarnar með því að segja sjálfri mér að það kosti þrjúþúsund plús tvöþúsund.

Allur matur á að fara

Í gær tók ég reglulega vel til í ísskápnum. Þetta er rétt er að umorða. Ég flutti þaðan og í tunnuna matvæli sem láðst hafði að snæða, til að rýma fyrir samskonar matvælum, nýkeyptum. Mér leið eins og ég hefði syndgað gegn mannkyni og móður jörð í einni aðgerð. Koltvísýringur, hlýnun jarðar, ofvaxnir ruslahaugar og sveltandi fólk. Ég iðrast og mig langar til að bæta ráð mitt.

Sumir halda því fram að eina leiðin til að hemja sig í kjörbúðum sé að fara ævinlega þangað með innkaupalista og þá helst fyrir vikuna. Trúlega er betra að fara í verslun með lista yfir þann mat sem nýlega hefur verið hent. Nú get ég sett á þann lista pítusósu, samlokubrauð, sólblómabrauð, grænt pestó, kúrbít, lime, skyr, mjólk, léttmjólk, fjörmjólk, soyamjólk og jógúrt.

Eins getur verið gagnlegt að endurskilgreina hugtakið "verð". Taka má dæmi um skinkusneiðar seldar í bréfum. (Hvaðan kemur þetta rugl um skinkubréf? Þau eru plast.) Á skinkuplastið er prentað útsöluverð per kíló en að teknu tilliti til þess að skinkuplöstum er gjarnan hent ásamt seinni helmingnum af skinkusneiðunum, kemur í ljós að kílóverð étinnar skinku er kr. 6.000.
Bretar segjast henda einum þriðja af matnum sem þeir kaupa í tunnuna. Ég hef verið meira á amerísku línunni hingað til en þeir henda helmingnum.

Mér tæmist arfur

Ég fékk í dag hjartnæman tölvupóst frá konu sem kvaðst vera haldin banvænum sjúkdómi sem myndi vísast draga hana til dauða á fáum vikum. Hún hafði ekki alls fyrir löngu misst elskulegan eiginmann sinn þannig þarna var skammt stórra högga á milli hjá manninum með ljáinn, enda hafði konan mjög snúið sér til Drottins allsherjar sér til styrkingar á erfiðum tímum. Erindi hennar við mig var þó á veraldlegum nótum, hún hafði kosið að arfleiða mig að umtalsverðum auðæfum sínum, nánar tiltekið 3,5 milljónum dollara. Konan kvaðst treysta mér til að nýta féð til góðra verka, þurfandi smælingjum til hjálpar, ekki síst ekkjum og munaðarleysingjum og óskaði mér margfaldrar guðsblessunar í starfi jafnt sem einkalífi. Hennar auðmjúk ósk var að ég hefði samband við lögmann hennar, einn æruverðugan Pedro Antonio í Madrid til að mál þetta mætti hafa framgang.

Það var skemmtilegt að finna hve tilfinningin af lestri þessa fallega bréfs var jákvæð, þó ég vissi svosem að markmiðið væri að ég yrði viðskila við mína fjármuni. Svona er maður auðtældur. Falleg orð hafa góð áhrif þó ósönn séu. Það mun vísindalega sannað að það hefur jákvæð áhrif á andlega líðan að færa munnvikin uppá við jafnvel þó það sé gert algerlega að tilefnislausu.